افشین قطبی یک سال پیش در شرایطی به پرسپولیس آمد که قبل از او بزرگترین مربیان دنیا به این تیم آمده بودند و تنها پس از مدت کوتاهی با شکست ایران را ترک کرده بودند. مربیان قبلی در زمین مسابقه شکست نخوردند آنها اسیر کثافت مدیریتی، لمپنیسم حاکم بر کشور و سیاسی بازی شدند. همه میگفتند قطبی هم مثل تمام آنها … میاید چند ماه پولش را میگرد و بعد میرود. حتی در همین بالاترین لینک میدادند که قطبی زودتر برو …
اما قطبی با اخلاق، با هوش ،امیدوار و غیرتمند بود. با اینکه در این کشور نبوده و برای شهرت هم احتیاجی به این مقام نداشت، بیشتر از تمام مسیولان و بازیکنان تازه به دوران رسیده این تیم برای پیراهن تیمش غیرت داشت.
قطبی یک سال در جهنمی که برایش ساخته بودند زندگی کرد. تمام توهین ها و کارشکنی ها را دید اما از دایره متانت و اخلاق خارج نشد.
قطبی در جامعه ای که بی اخلاقی و دروغگویی هنر محسوب میشود، راست و درست زندگی کرد. دروغ نگفت. توهین نکرد. آرام بود. سر اصول خود ایستاد. و دیدیم که همین جامعه اخلاق گریز چگونه شیفته و عاشق این مرد شد. تا جایی که این هفته حتی هواداران استقلال هم دوست داشتند او پیروز شود.
قهرمانی پرسپولیس چیزی بیشتر از یک قهرمانی فوتبال بود. قهرمانی اخلاق و هوش بالا در مقابل لمپنیسم، کارشکنی، سیاست زدگی، دروغگویی و بی شرفی بود. پیروزی قطبی جرقه ای بود که به همه ایرانیان در تمام دنیا نشان داد اگر بخواهند و درست کار کنند هنوز هم میشود کاری برای کشور کرد.
من این قهرمانی را به افشین قطبی، پرسپولیس و تمام ایرانیان با اخلاق شادباش میگم.
